Absint

Absinthe Bourgeois
Absinthe Bourgeois, 1902

Een eerdere versie van deze tekst diende als basis voor het lemma absint in nl.wikipedia.

Absint is een (doorgaans groene) sterkedrank op basis van anijs, absintalsem (Artemisia absinthium), venkel en een aantal aanvullende kruiden.

Het werd voor het eerst op grote schaal commercieel geproduceerd door Henri-Louis Pernod, die in 1805 het huis Pernod Fils stichtte. Hoewel van oorsprong een volksdrank, werd absint in de negentiende eeuw vooral populair onder kunstenaars, die het de bijnaam De Groene Fee gaven. De Fee zou een belangrijke bron van artistieke inspiratie zijn. Deze veronderstelling heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de mythe rond de psychoactieve effecten van absint. Vincent van Gogh zou er zijn gele periode aan te danken hebben, en Ernest Hemingway zou zijn For Whom the Bell Tolls onder invloed van Spaanse absint geschreven hebben.

Enkele andere beroemde absintdrinkers zijn Charles Baudelaire, Guy de Maupassant, Édouard Manet, Oscar Wilde en Paul Verlaine.

Absint werd in het begin van de twintigste eeuw in diverse Europese landen verboden, wegens de vermeende hallucinogene werking en neurotoxiciteit van het bestanddeel thujon. Aanleiding tot het verbod was onder andere het tragische geval van de Zwitserse alcoholist Jean Lanfray, die na overmatige consumptie van wijn en sterke drank (waaronder absint) zijn gezin uitmoordde. In Nederland is de absintwet van kracht sinds 1909.

Als surrogaat ontwikkelde de firma Pernod zijn beroemde anis, een van absint afgeleid product zonder alsem. Andere fabrikanten betraden de markt met hun pastis, waarin de kruidenextracten niet door distillatie maar door maceratie werden verkregen.

Recent onderzoek heeft de psychoactieve werking van thujon slechts aan kunnen tonen bij zeer hoge doseringen, veel hoger dan waarvan bij normale absintconsumptie sprake is. Tevens is aannemelijk gemaakt dat de toxische effecten waren toe schrijven aan de toevoeging van schadelijke stoffen, zoals kopersulfaat om de kleur te verfraaien. Op grond van deze conclusies is absint weer toegestaan in b.v. Duitsland en Frankrijk, waar het tegenwoordig weer wordt geproduceerd. Andere absintproducerende landen, als Spanje en Portugal, hebben nooit een absintwet gekend. De Nederlandse absintwet is door de rechter buiten toepassing gesteld voor producten die voldoen aan de Europese norm, nadat een slijter een proefproces had aangespannen omdat hij een boete kreeg opgelegd voor de verkoop van absint. Op 10 mei 2005 werd de wet officieel ingetrokken middels Staatsblad 2005 228.

In de Verenigde Staten heeft absint zijn populariteit voornamelijk te danken aan de films Bram Stoker's Dracula (Coppola, 1992), From Hell (The Hughes Brothers, 2001) en Moulin Rouge (Luhrmann, 2001). Het betreft hier echter surrogaatabsint, aangezien thujonhoudende dranken in de V.S. bij wet verboden zijn.

Absint wordt soms puur gedronken, maar gebruikelijk is om water en suiker toe te voegen volgens een klassiek ritueel. Op het glas wordt een absintlepel geplaatst met daarop een suikerklontje (dat in een moderne variant met absint wordt geflambeerd). Vervolgens wordt ijskoud water over het suikerklontje gedruppeld zodat dit uiteenvalt en oplost.